Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017 1:55:20μ.μ.
A+ A A-

To παιδί με το ποδήλατο - Κριτική από την Αθανασοπούλου Μαρία

Απο τη θεατρολόγο, Αθανασοπούλου Μαρία

 Το παιδί με το ποδήλατο θα έλεγε κανείς πως είναι μία παράσταση γροθιά στο στομάχι. Ένας κόσμος παρακμιακός και σκοτεινός, με ανθρώπους ψυχικά εξαθλιωμένους από τις καταστάσεις που έχουν βιώσει και ακόμα βιώνουν. Τρία άτομα που εμπλέκονται ερωτικά, συναισθηματικά, σεξουαλικά, και με πολλούς ακόμα τρόπους οι οποίοι εμφανίζονται στην παράσταση σταδιακά και αποκαλύπτουν εξελικτικά την πιο βαθιά σύνδεση όλων των προσώπων. Μία πόρνη, μία νεαρή, εκκολαπτόμενη πόρνη προστατευόμενη της πρώτης και ένας άνδρας που έχει το προνόμιο να συζεί με τις δύο αυτές γυναίκες, με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Ένα ιψενικό τρίγωνο που βυθίζεται στην εξάρτηση και την λογική παράνοια, δέσμιοι σε μία φυλακή που έφτιαξαν για να επιβιώσουν και που η ίδια τους αναγκάζει πια να βγουν στο φως. Μία ασθένεια κληρονομική που μεταβιβάζεται από τον πατέρα στο γιό και ουσιαστικά αποτελεί την αφετηρία για την αρρωστημένη κατάσταση που βιώνουν οι ήρωες. Ο κληρονομικός ντετερμινισμός είναι που εμποδίζει όλα τους τα όνειρα και καταλήγουν νικημένοι. Η μόνη που δείχνει να ξεφεύγει είναι η μικρή πόρνη η οποία μαθαίνοντας την αλήθεια που οι δύο άλλοι κρατούσαν για χρόνια ως επτασφράγιστο μυστικό, αποφασίζει να τους εγκαταλείψει και να σπάσει το ιψενικό τρίγωνο το οποίο σχηματίζεται και σκηνικά στη τελευταία σκηνή.


 Σκηνοθετικά η παράσταση κατάφερε να περάσει όλα όσα το έργο ήθελε να πει. Το σκηνικό εξέπεμπε την αισθητική των ηρώων και αποκάλυπτε τη ταυτότητα τους συνεχώς με όλα τα σκηνικά αντικείμενα που παρουσιάζονταν στον θεατή. Αντικείμενα που εν τέλει χρησίμευαν και για να αλλάξουν την ήδη υπάρχουσα ταυτότητα τους μέσα από το παιχνίδι με τις ιστορίες (λίμα, καλσόν). Λειτουργικό σκηνικό, απλό και αντιπροσωπευτικό. Ένας κόκκινος καναπές, μία εμπριμέ συρταριέρα, ένα τραπεζάκι συνοδευόμενο από μία διάφανη καρέκλα, ένα ξύλινο κουτί που έκρυβε όλη την ιστορία των ηρώων, ένας καθρέφτης που η ιδιαιτερότητα του αντανακλούσε επάνω στους ήρωες· κατακερματισμένος αποτύπωνε την κομματιασμένη ψυχή όποιου τολμούσε να σταθεί μπροστά του. Οι διαφάνειες λειτουργούσαν σαν όρια σχετικά με το χώρο κάποιες φορές αλλά και κάποιες άλλες μεταξύ των ίδιων των προσώπων. Στην τελευταία σκηνή που η μικρή θέλει να φύγει μιλά με τον άνδρα σε απόσταση αναπνοής όμως η κρεμαστή διαφάνεια είναι ανάμεσα τους, το όριο της σχέσης τέθηκε ξεκάθαρα, δεν μπορεί να την επηρεάσει πια. Η σκηνή ήταν καθ’ όλη την διάρκεια του έργου σωστά κατανεμημένη παρουσιάζοντας γεγονότα σε όλο το εύρος της.


 Πιο συγκεκριμένα, οι ηθοποιοί είχαν μία χημεία εκρηκτική επάνω στη σκηνή.
Ο Δημήτρης Τζαβάρας, που έχει υποδυθεί αμέτρητους ρόλους στη σκηνή του θεάτρου Act, καταφέρνει κάθε φορά να μεταλλάσσεται και να προσδίδει αυτό το κάτι διαφορετικό σε ο,τι κάνει. Ένας ρόλος με συναισθηματικές εξάρσεις και έντονες μεταπτώσεις, αποδόθηκε από τον Δημήτρη με ισορροπία όσο αφορά τις εντάσεις και τις υφέσεις του χαρακτήρα. Ένας αλκοολικός άνδρας που το ποτό φαίνεται να του καθαρίζει το μυαλό και μόνο τότε μπορεί να δει πόσο σαθρή είναι η κατάσταση. Μία ερμηνεία που μας χάρισε πολύπλευρη εικόνα του χαρακτήρα.
Η Νεφεντίνα Μοσχόβου είναι η ήρεμη δύναμη. Ξεσπά λιγότερο από όλους κατά τη διάρκεια της παράστασης όμως το βλέμμα και η έντονη εκφραστικότητα προσώπου και σώματος δίνουν στον θεατή αυτό που χρειάζεται. Μία γυναίκα με έντονο παρελθόν παρουσιάζεται ως παρατημένη και ηττημένη από όλα αυτά που δημιούργησε. Φαίνεται σε μερικά σημεία πως ελέγχει τους άλλους δύο αλλά στην ουσία και όπως φαίνεται αργότερα στην εξέλιξη του έργου, η ίδια έχει περισσότερο ανάγκη εκείνους παρά εκείνοι αυτήν. Η Νεφεντίνα, με έντονη την εγκατάλειψη στην κίνηση της, κατάφερε να συγκινήσει το κοινό με μία εσωστρέφεια που εξωτερικευόταν εύκολα.
Η Ράνια Αθανασοπούλου, η μικρή της παρέας, είναι μία έκπληξη. Μικρή και πρωτοεμφανιζόμενη σε ένα ρόλο που δεν είναι πολύ εύκολος γιατί ενέχει πολλές παγίδες στις οποίες και δεν υπέπεσε! Ενώ υπήρχαν πολλές στιγμές που χόρευε ή έπαιζε με το σώμα της, δεν έκανε κανενός είδους ακκισμούς και δεν παρουσίασε το ρόλο στερεοτυπικά. Αισθησιακή, με ωραία κίνηση και φωνή που ίσως πρέπει να ταιριάξει ακόμα λίγο πιο πολύ με την εκφραστικότητα της κίνησης, έδωσε όλη την εξέλιξη της ηρωίδας που από κορίτσι γίνεται γυναίκα και αποφασίζει πια η ίδια για τη ζωή και το μέλλον της.

 Μία παράσταση αντιρομαντική που καταλήγει ρομαντική, με ήρωες αντιήρωες που φαινομενικά δε μοιάζει με τον δικό μας κόσμο αλλά στην ουσία οι ομοιότητες είναι πολλές. Η πραγματικότητα ενέχει κάθε στοιχείο παρακμής μέσα της και μας ρουφά αργά, ποιος έχει τη δύναμη λοιπόν να φύγει;

«Το παιδί με το ποδήλατο»
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Ιωάννης Αναστασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Λαδά
Παίζουν: Δημήτρης Τζαβάρας, Νεφεντίνα Μοσχόβου, Ράνια Αθανασοπούλου Ενδυματολογική-σκηνογραφική επιμέλεια: Όλγα Μοσχόβου
Σχεδιασμός φωτισμών: Τηλέμαχος Τσαρδάκας
Σχεδιασμός αφίσας: Νεκταρία Μαλουσάρη
Κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη του Απριλίου στις 21.30
στο θέατρο “Act”
Σκάλες Γεροκωστοπούλου 65
Τηλ.: 2610272037, 6936122263
Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ, 8 ευρώ (μειωμένο), 6 ευρώ (ατέλεια θεατρολόγων)

Τελευταία άρθρα από τον/την Maria Athanasopoulou

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Το Radical προτείνει

Επικοινωνία