Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018 1:39:59μ.μ.
A+ A A-

Είναι δυνατόν να μας φταίνε συνέχεια οι άλλοι; - Του Θάνου Ν.Νασόπουλου

Του Θάνου Ν.Νασόπουλου 

Είναι μια ερώτηση που την ακούς και την διαβάζεις αρκετά συχνά. Αν δεν την έχεις δει ακόμα κάπου ,τότε σε προτρέπω να επισκεφτείς κάποια από τα sites και τα blogs των αγαπημένων μας κεντρώων μετριοπαθών φιλομεταρρυθμιστών αρθρογράφων ( η πλειοψηφία των Ελλήνων αρθρογράφων ) και να ανατρέξεις σε παλιά και νέα τους άρθρα.

Θα τους δεις αρκετές φορές να βάλουν κατά της κυβέρνησης Σύριζα-Ανέλ. Δεν θέλω όμως να τους αδικώ. Αν ανατρέξεις σε παλαιότερα άρθρα θα τους δεις να βάλουν και κατά της προηγούμενης κυβέρνησης. Όχι φυσικά ως επικριτές των μνημονίων . Το μνημόνιο το αγαπάνε, το θεωρούν μάλιστα ευκαιρία για τον τόπο.

Το μνημόνιο για αυτούς ήταν το αναγκαίο καλό για την μεταρρύθμιση της ελληνικής οικονομίας . Ήταν το μέσο με το οποίο η τριτοκοσμική Ελλάδα θα μεταμορφωνόταν σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα του Δυτικού Κόσμου.

Θα σου πουν για το φαγοπότι της μεταπολίτευσης. Τη διαφθορά , τις μαϊμού συντάξεις ,την καταστροφική πρόωρη συνταξιοδότηση ,το υπέρογκο και δυσλειτουργικό δημόσιο ,την ανομία του ασύλου στα πανεπιστήμια και θα κλείσουν με τον μεγαλειώδη ισχυρισμό για την ηγεμονία της Αριστεράς (;) ως βασικό υπαίτιο της κρίσης.

Αφού λοιπόν προβούν σε αυτές τις τεράστιες διαπιστώσεις ,θα συνεχίσουν την ατέλειωτη παπαρολογία τους προτρέποντας τον Αλέξη Τσίπρα να επισπεύσει τις διαπραγματεύσεις ,να τα δώσει όλα στους ευεργέτες εταίρους μας και να τους αφήσει επιτέλους να μας μεταρρυθμίσουν. Σε αυτό το σημείο ,θα αναφερθούν φυσικά με επικριτική διάθεση , στις ιδεοληψίες της Αριστεράς και στις αναχρονιστικές σοβιετικές τάσεις του Σύριζα ,κάνοντας παράλληλα και μια επίθεση στον σταλινικό Λαφαζάνη που ονειρεύεται Οκτωβριανές επαναστάσεις . Ας το ονομάσουμε σύνδρομο του Τζήμερου .

Δημιουργούν λοιπόν έτσι δύο μέτωπα . Το μέτωπο της απλής λογικής, της μεταρρύθμισης και της προόδου το οποίο φυσικά εκπροσωπείται από του Ευρωπαίους εταίρους και το μέτωπο των ιδεοληπτικών Αριστερών που αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό.

Κινούμενος λοιπόν και εγώ στη δική τους λογική και αποδέχοντας προσωρινά πως η ένταξη μας στην ΕΟΚ το 81 και στην ΟΝΕ το 2002 ήταν αποτελέσματα μια ευεργετικής επιλογής δυο κορυφαίων πολιτικών ηγετών, προσπαθώ να στοιχειοθετήσω τα τεράστια οφέλη που εξασφάλισε η Ευρώπη στην ελληνική οικονομία και την ελληνική κοινωνία.

Έχουμε λοιπόν μια χώρα ,δίχως εθνική βιομηχανία , με ανοργάνωτη εθνική παραγωγή που γίνεται μέλος μιας Ευρωζώνης με χώρες που διαθέτουν και τεράστια εθνική βιομηχανία και οργανωμένη εθνική παραγωγή. Σε πρώτη φάση και χωρίς καν να διεισδύσουμε σε λεπτομέρειες , η απόφαση της ένταξης ακούγεται ήδη καταστροφική.

Τι θέλω να πω;

Χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης με ισχυρή εθνική βιομηχανία ,όχι μόνο θα ευνοηθούν από το ενιαίο νόμισμα και τις ενδοευρωπαικές συναλλαγές  αυξάνοντας έτσι κατακόρυφα το εμπορικό τους ισοζύγιο αλλά θα λειτουργήσουν παράλληλα και αποτρεπτικά ως προς χώρες σαν την Ελλάδα στο να προσπαθήσουν να βελτιώσουν την δικιά τους οικονομία μέσω της αύξησης των εξαγωγών και την μείωση των εισαγωγών τους.

Αυτόν μάλιστα τον ιδεοληπτικό και επικίνδυνο ισχυρισμό μου, τον επιβεβαιώνει και ο γνωστός κομμουνιστής αρθρογράφος Ambrose Evans - Pritchard στη βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph η οποία λογικά είναι ο σημερινός απόγονος της Ισκρα .

Ο Evans λοιπόν λέει πως το πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου της Γερμανίας για πέμπτο συνεχόμενο έτος καταγράφει νέα αυξητικά ρεκόρ αποτελώντας ίσως την μεγαλύτερη απειλή για την ευρωζώνη.

Τι θέλει να πει φυσικά ο Evans ;

Ότι τα εξωφρενικά πλεονάσματα της Γερμανίας ,πέρα από παράνομα σύμφωνα με την κείμενη ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι και επικίνδυνα για την συνοχή της Ευρώπης. Πιο επικίνδυνα και από τα ελλείμματα της Ελλάδας.

Για να καταγράψει βέβαια μια χώρα που βρίσκεται σε μια ενιαία αγορά αποτελούμενη από διάφορα άλλα κράτη μέλη  πλεονάσματα , θα πρέπει να καταγράψουν αντίστοιχα μια ή περισσότερες χώρες ελλείμματα. Είναι λοιπόν λογικό το συμπέρασμα ,ότι κανένα κράτος μέλος της Ε.Ε και εν προκειμένω η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπτυχθεί και να βελτιώσει την οικονομία της σε ένα πλαίσιο που ευνοεί αποκλειστικά την Γερμανία.

Κάπου εδώ λοιπόν οδηγούμαστε νομοτελειακά στο συμπέρασμα πως η Ευρωπαική Ένωση ,δεν είναι ούτε το κοινό ευρωπαικό μας σπίτι ,ούτε ο ευεργέτης μας. Τουναντίον.

Και επιστρέφουμε τώρα στο βασικό ερώτημα του άρθρου μας. Είναι δυνατόν να μας φταίνε συνέχεια οι άλλοι;

Και απαντώ .

Την κρίση του καπιταλισμού την βαφτίσαμε οικονομική κρίση . Και τα διάφορα υφεσιακά του στάδια που είναι και η βασική προϋπόθεση επιβίωσης του τα αποδώσαμε στον υπερσπάταλο λαό  . Διότι κόντρα στην επικρατούσα νεοφιλελεύθερη άποψη που παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως το τέλειο οικονομικό μοντέλο , οι ίδιες του κρίσεις που τον οδηγούν σε τέλμα έρχονται να τον διαψεύσουν.

Αυτό λοιπόν συμβαίνει και στην σημερινή Ε.Ε. Κάποιος δημιουργεί την κρίση και κάποιος άλλος καλείται να την πληρώσει με τρόπο που θα εξασφαλίσει την ευημερία του κεφαλαίου . Το πιο τρανό παράδειγμα είναι αυτό της Γερμανίας.

Για να το ξεκαθαρίσω όμως , όταν λέω Γερμανία δεν εννοώ τον μέσο Γερμανό πολίτη που ακόμα και σε συνθήκες ταχύρυθμης ανάπτυξης της εθνικής του οικονομίας ,σύμφωνα με έρευνες, παραμένει ένας κακοπληρωμένος εργάτης.

Η απάντηση μας λοιπόν σε όλους αυτούς τους φωστήρες του πληκτρολογίου, τους μετριοπαθείς κεντρώους  φιλομεταρρυθμιστές μπορεί να είναι εξίσου μετριοπαθής. Αρκεί η επίδειξη ερευνητικών ευρημάτων  για να τους αποδείξεις πως οι σύγχρονες ευρωπαϊκές χώρες που θαυμάζουν και επικαλούνται για τον τρόπο λειτουργίας τους, πατούν επί πτωμάτων.

Αρκεί να τους πεις πως στον καπιταλισμό ηλίθιοι πάντα θα υπάρχει ο καταπιεστής και ο καταπιεζόμενος. Είτε συνταξιοδοτείται ο εργαζόμενος στα 60 ,είτε συνταξιοδοτείται στα 65.

Μπορεί λοιπόν η γραφίδα τους να σε συναρπάζει και να αναρωτιέσαι και εσύ ο ίδιος πόσο διαβασμένοι και ικανοί είναι όταν σου εκθειάζουν το γαλλικό σύστημα εκπαίδευσης και το γερμανικό μοντέλο οικονομίας .

Στην πραγματικότητα είναι αμαθείς και ανιστόρητοι . Και φυσικά είτε ανήκουν είτε υπηρετούν διαφορετικές τάξεις. Η κρίση του 29’ άλλωστε , γενεσιουργός αιτία της Ναζιστικής Γερμανίας δεν κατάφερε να αντιμετωπιστεί με καμμία από τις μεταρρυθμίσεις που προβάλλουν ως μοναδική λύση στο πρόβλημα.

Ολόκληρη η κοινωνική ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πάλη των τάξεων και όχι η αποτυχημένη προσπάθεια των κρατών για μεταρρυθμίσεις . Αυτό σίγουρα δεν θα στο πουν ποτέ. Το μόνο που θα σου πουν είναι ότι δεν μπορεί να μας φταίνε συνέχεια οι άλλοι. Εμείς φταίμε που δεν τους αφήνουμε να μας μεταρρυθμίσουν...

Υ.Γ Σε καμμία των περιπτώσεων δεν υποστηρίζω το μεταπολιτευτικό κράτος της Ελλάδας . Σκοπός του άρθρου δεν είναι να ξεπλύνω αυτά τα εγκλήματα. Το διευκρινίζω ,γιατί ίσως κάποιοι θα το ισχυριστούν

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Το Radical προτείνει

Επικοινωνία